
KZ Evi — İÇ MEKÂN.
K Evi, B Evi’nin hemen ardından, aynı sokakta, yalnızca iki ev ötede başladı. Bir sokakla ikinci kez konuşmak, ilk cümleyi tekrar etmek değil; onu biraz daha ileri taşımak demek. Proje hâlâ inşa hâlinde ve 2027 yılının ortasında tamamlanacak.
Bir evin cam cephesi, teoride, içerisiyle dışarısı arasındaki sınırı kaldırmak için vardır. Pratikte ise çoğu zaman tam tersini yapar: bahçeyi bir vitrine, oturma odasını da o vitrinin önünde bekleyen bir müşteriye çevirir. K Evi’nde asıl soru, camın ne kadar büyük olacağı değil, camın arkasında ne kadar sakin kalınabileceğiydi.
Cevap, malzemenin sesini kısmakta. Zemin ve duvarlar açık, sıcak bir taş tonunda buluşuyor; ceviz kaplamalar yalnızca elin ve gözün durması gereken yerlerde beliriyor. Oturma alanında alçak, derin, neredeyse tembel kanepeler bahçeye bakıyor; dışarıda havuz, cephenin yatay çizgisini suyun üzerinde bir kez daha çiziyor.
Burada hiçbir şey sizi etkilemeye çalışmıyor. Ki bu, açık konuşmak gerekirse, bir evin yapabileceği en etkileyici şeylerden biri.
Beş kat, Sanatçılar Parkı’na bakan tek bir ev. Parkın yeşili her katta başka bir yükseklikten içeri giriyor; biz yalnızca ona yer açtık.
Mutfak ve merdiven aynı sakin yüzeyi paylaşıyor. Işık basamakların altından geliyor; yukarı çıkmak bir karar olmaktan çıkıp bir alışkanlığa dönüşüyor.
Aşağıda 8 metrelik havuz, bahçenin sessiz bir uzantısı gibi uzanıyor. Yanındaki 60 metrekarelik müştemilat ise evin kendisiyle aynı dili konuşuyor: aynı taş, aynı ölçü, aynı sükûnet. Fazlası gerekmedi.